politifact_photos_Romney_2002_victory_speech

Gebroken beloften

Een reactie plaatsen

Obama belofde verandering en die hebben Amerikanen ook gekregen. Niet direct de verandering waar ze op hoopte, maar change was het. Mitt Romney beloofde ook verandering – banen, om precies te zijn. In 2002, toen hij gouverneur wilde worden voor Massachusetts en nu weer, als presidentskandidaat. Maar kunnen we die beloften wel vertrouwen?

Ja hoor, belooft Romney: kijk maar naar mijn track record als gouverneur. Een uitnodiging waar Obama graag op ingaat. In de vier minuten video die hem rest, veegt hij de vloer aan met zakenman Romney (die woensdag overigens een aanmoediging kreeg van Condoleezza Rice). Dat wil zeggen, dat laat Obama doen door lokale bestuurders die, stuk voor stuk, uitleggen dat met deze man niet viel samen te werken. Iedereen hoopte dat Romney de banen zou scheppen, maar helaas: toen hij vertrok als gouverneur eindigde de staat op de 47ste plaats wat betreft het aantal banen en, erger voor Republikeinen, hij verhoogde de belastingen. Via fees.

Obama zet de aanval in. Zijn economische track record is ook niet om over naar huis te schrijven. Het aantal banen valt tegen, het herstel van de Amerikaanse economie blijft uit. Toch neemt het vertrouwen in de economie odner Amerikanen al vanaf de zomer vorig jaar langzaam maar zeker toe. Toen bevond de economische index (bestaande uit een oordeel over de huidige situatie en een antwoord op de vraag of die gaat verbeteren of niet) zich in een dieptepunt. Met de verwachte werkloosheidscijfers over mei zou dit herstel in vertrouwen de komende maand kunnen doorzetten. Dan is Obama er nog (lang) niet. Maar die tijd kan hij wel gebruiken om Romneys economische verleden aan te blijven vallen. <<

Doortastende president

Een reactie plaatsen

“Mr. Obama is the liberal law professor who campaigned against the Iraq war and torture“, schrijft New York Times-redacteur  Jo Becker en Scott Shane vandaag. En precies die zin jaagt Republikeinen de stuipen op het lijf. Zo’n zwakke president verdedigt niet, maar verkwanselt de Amerikaanse belangen.

Precies de motivatie voor Newt Gingirch om mee te doen aan de strijd om de Republikeinse kandidatuur voor het presidentschap. En wie niet verder leest, heeft een punt. Wel doen dus, doorlezen dat is: “(…) and then insisted on approving every new name on an expanding “kill list,” poring over terrorist suspects’ biographies on what one official calls the macabre “baseball cards” of an unconventional war.”

Geen president gaf zo vaak opdracht om met onbemande drones van terrorisme verdachte individuen te bombarderen. 117 Aanvallen in Pakistan in 2010 alleen. Bushs hoogtepunt lag op 35 – in 2008.

Er is meer, bleek vandaag. Obama staat aan de leiding van een lijst met daarop namen van Amerikaanse staatsvijand. Daarop twee landgenoten, kinderen (een meisje van 17) en andere terroristen. De New York Times heeft talloze gesprekken gevoerd. En steeds doemt datzelfde beeld op.

“In interviews with The New York Times, three dozen of his current and former advisers described Mr. Obama’s evolution since taking on the role, without precedent in presidential history, of personally overseeing the shadow war with Al Qaeda.” De timing van dit knap staaltje onderzoeksjournalistiek kan bijna niet beter.

Vlak voor zijn herverkiezing (hoopt het team-Witte Huis) blijkt Obama grip te hebben op een bloedige schaduwoorlog. Een liberaal, zeker. Tegen de oorlog, zeker. Obama zal het niet ontkennen. Hij wilde af van Guantanamo. Zijn adviseurs lulden als Brugman en kregen hun zin. Langzaam druppelt meer en meer informatie in het publieke domein waaruit een ander beeld van deze neo-hippie opduikt.

Obama is een havik en duivenpak. Want, besluit Leiter, voormalig hoofd van het National Counterterrorism Center, je kan heel veel wetten opmaken, “Those laws are not going to get Bin Laden dead.” <<

closeup-bain-capital-corporate-raiders

Obama's Bain-picking

Een reactie plaatsen

Obama is niet de man van een vuile campagne. Zijn voornemen om Romney hard aan te pakken op zijn verleden als durfkapitalist bij Bain Capital, stuit onder aanhangers op kritiek. Maar de verleiding is zo groot. De stinkend rijke Romney die zijn productieve jaren vooral geld in kruiwagens heeft geschept vormt zo’n scherp contrast met de buurtopbouwwerker Obama. Volgens Gallup levert dat contrast ook het meeste electorale rendement op.

Romneys productieve en rendabele jaren bij Bain Capital kwam tijdens de voorronde hem al op forse kritiek te staan. De Republikein zou bedrijven hebben gesloten, mensen op straat hebben gezet om de winsten van bedrijven en rendementen van investeerders veilig te stellen. Niks mis mee, zei Romney toen nog. Dat is de essentie van kapitalisme. En binnen Republikeinse kringen heeft hij natuurlijk een punt. Zijn politieke bloedverwanten kunnen hem toch moeilijk verwijten dat hij geld heeft willen verdienen voor mensen die hem daarvoor betaalden. En die line of defence wierp in de voorronde voldoende vruchten af.

Bij de hele Amerikaanse populatie gaat die vlieger toch lastiger op. Niet iedereen heeft het blinde vertrouwen in de positieve werking van kapitalistische mechanismen. En is de crisis waar zij nu in terecht zijn gekomen niet juist veroorzaakt door de hebberigheid van types a la Romney? In de vraag zit het morele oordeel dat Obama, met zijn training op de straathoeken van Chicago, feilloos aanvoelt. En die kaart haalt hij, ondanks kritiek van zijn aanhangers, nu dan toch tevoorschijn. Misschien hoopt hij Romney in dat kleine hoekje Republikeinen te zetten waar ze wel aan de crisis hebben verdiend.

Romney kan tegenwerpen dat hij banen schiep, bedrijven saneerde, gezonder maakte en bijdroeg aan de economie terwijl Obama … nou ja, andere dingen aan het doen was. Als Romney hapt en de aanval van Obama op zijn Bain-verleden serieus neemt, dan zal de campagne gaan om de strijd tussen het volk en de economie. Wat is voor de komende vier jaar van belang: economische groei om zo het Amerikaanse volk uit de crisis te tillen of de scherpe kantjes van die crisis afschaven ten koste van economische groei.

Obama hoopt met zijn Bain-campagne stemmen te trekken, mogelijk heeft hij er de campagne mee op scherp gezet en het Amerikaanse electoraat (inclusief zijn eigen achterban) een scherpe keus gegeven welke richting het met het land op moet. Dat is te prijzen, in elke campagne. <<

 

gallup1

Gallup: geen gelopen race

1 reactie

[SL] - Ruim een jaar meet Gallup alles wat los en vast zit aan deze Amerikaanse presidentsverkiezingen. Met nog maar 24 weken voor de boeg, komen zij tot tien punten van (diep) inzicht. Tien punten waar beide kandidaten elkaar niet veel of juist wel ontlopen. Opvallend in de analyse van Gallup: dit is nog allerminst een gelopen race. Wij pikken er een paar uit.

Belangrijkste probleem, volgens de Amerikanen, is de staat van de economie. Probleem voor Obama: daarover is een kwart van de Amerikanen tevreden. Driekwart dus niet. En voor de president die wil worden herverkozen, zegt Gallup, is dat gevoel nu zo belangrijk. “Americans’ overall mood about the state of the country is not favorable for an incumbent seeking re-election, given that a president’s re-election partly depends on voters’ satisfaction with his first four years in office.” Een uitdaging voor Obama of een kans voor Romney. Dat laatste. Ondervraagden Amerikanen zien Romney de economie namelijk wel uit het slop trekken (al vinden ze Obama aardiger).

Anderzijds is Obama een sterkere leider die het, volgens de ondervraagden, voor alle Amerikanen opneemt. Meer dan Romney weet Obama wat de ‘gewone’ Amerikaan wil. Hij heeft meer aansluiting bij het volk. En met die houding scoort hij goed onder minderheden. Rijk-Amerika en de witte middenklasse voelt zich aangetrokken tot Romney. Hoog-opgeleid en liberaal gaan voor de huidige president. Alles met een lagere opleiding, getrouwd (geweest) en blank, voor Romney. Beide kandidaten hebben nog 24 weken in hun strijd om die middenklasse.

De belangrijkste asset heeft toch de zittende president. 56 procent van de Amerikanen, los van welke partij zij ook zijn,  denkt dat Obama de verkiezingen gaat winnen. 36 procent geeft Romney de zege. Gallup heeft twee mogelijke verklaringen. Romney heeft door zijn drukke voorseizoen nog geen mogelijkheid gehad zijn presidentiële profiel te promoten. Ook al was hij maanden eerder de virtuele kandidaat, zijn handen waren gebonden aan de interne strijd. Tweede oorzaak: Amerikanen zijn geneigd te denken dat zittende presidenten nu eenmaal altijd worden herkozen. Wat in 70 procent van de gevallen klopt.

Maar, erkend ook Gallup: de race duurt nog lang. Er zijn intense momenten van pers-aandacht, onderlinge debatten, paniek en onthullingen. De campagnes worden nog opgeschroefd. Romney moet nog 24 weken aan de bak, Obama begint net. Inj sporttermen: het kan alle kanten opgaan. En vanaf vandaag zit dit blog er weer, zoals vanouds, bovenop. <<

LINKS >> Gallup Election 2012 | @gallupnews | @postpolls

Ontmoet Keith Russell Judd

Een reactie plaatsen

Niet de Republikeinen, maar de Democraten zijn onderling hopeloos verdeeld. Zegt Mitt Romney. Hij baseert zijn boude stelling op de opvallende uitslag van de Democratische primary in West Virginia. Hoewel de president vrijwel zonder tegenstand zijn kandidatuur gaat veiligstellen, hebben ze in deze staat nooit een hoge pet van hem opgehad. En dat heeft Keith Russell Judd geen windeieren gelegd. Hij zit vast, voerde (net als Obama trouwens) geen campagne en won veertig procent van de stemmen. Obama won de primary trouwens, met ruim zevenenvijftig procent van de stemmen.

Maar waarom? Omdat Democraten in West Virginia racisten zijn. Zegt een Democraat bij ABC. Judd is ontegenzeggelijk wit – Obama is dat niet. En daarom, denkt Romney, is de partij hopeloos verdeeld. “I saw in West Virginia, for instance, that an inmate got almost 40 percent of the vote against President Obama for the convention, so I think they got more problems on that side of the aisle than we do on ours.” <<

Santorums doodskus

Een reactie plaatsen

Het vijandschap jegens Obama is groter dan tegen de slechtste Republikein en conservatief die Rick Santorum ooit in zijn leven tegenkwam – Mitt Romney. In een lange e-mail koos de orthodox-katholieke kandidaat, die vorige maand zijn strijdbijl begroef, eieren voor zijn geld en gaat pal achter de voormalige gouverneur staan. In de strijd om het Witte Huis sluit de partij de gelederen. Het moet, het zal en het kan – want dit, schrijft Santorum, is de belangrijkste verkiezingen van ons leven.

De hypocriet.

Voor zulke verkiezingen wil je wel een sprong wagen – een sprong over je eigen schaduw. Probleem is dat de verwijten tijdens de onderlinge strijd tussen Santorum en Romney de kracht van deze aanmoediging volledig te niet doet. Romney heeft alle Republikeinen en nog wat onafhankelijk electoraat nodig om een kans tegen Obama te hebben. Deze aanmoediging lijkt een poging om aan een deel van die voorwaarde te voldoen (namelijk om de partij in ieder geval achter Romney te scharen), maar is tegelijkertijd praktisch een kiss of death.

Je moedigt direct na je verlies aan – of niet. Santorums timing verraadt de mores binnen de partij om als goed verliezer de winnaar wind mee te geven. De timing verraadt ook een gebrek aan gevoel voor politieke urgentie om Obama daadwerkelijk door Romney uit het Witte Huis te weren. Wie zijn tegenstander zo aanpakt als Santorum heeft gedaan, zet de geloofwaardigheid van de politieke ethiek zelf op de tocht. You can fool some of the people sometimes, but you can never fool all of the people all the times. Santorum had er beter aan gedaan om deze doodskus voor zicht te houden en zich vol overgave te wijden aan de zorg voor zijn kind. <<

 

Romney: immigratiestandpunt under construction

Een reactie plaatsen

Romney weet het nog niet helemaal – zijn standpunt over immigratie is nog niet helemaal uitgewerkt. Bettina Inclan, de RNC National Hispanic Outreach Coordinator, had het er even lastig mee. Hoe ging Romney uitleggen aan de Spaanstalige achterban dat het Republikeinse standpunt ten aanzien van immigratie beter is dan Democratische plannen (luister ook naar de audio)? We wachten dus nog even af wat Romney nu precies van immigratie vindt. Inclan verwoordde die onzekerheid alsvolgt:

“I think, as a candidate, to my understanding, that he’s still deciding what his position on immigration is, so I can’t talk about what his proposal is going to be. He’s talked about different issues. What we saw in the Republican primary is that there’s a very diverse opinion on how to deal with immigration, so, I can’t talk about something if I don’t know what the position is.”

De aanval op Super PAC's

Een reactie plaatsen

Alle kandidaten hebben gezegd dat Super PAC’s het democratische proces verstoren. Special interest groups kunnen op die manier veel invloed uitoefenen op een verkiezing zonder dat – op tijd – bekend wordt wie hun spotjes betaald. Hoewel Barack Obama lang tegen het gebruik van Super PAC’s was, is ook hij uiteindelijk omgegaan. Ook de president heeft nu een Super PAC die ongelimiteerd geld inzamelt en spotjes voor hem maakt (zonder dat hij er zelf iets vanaf weet natuurlijk).

Claire McCaskill

Claire McCaskill is een Democratische senator uit Missouri. Zij heeft al lange tijd te maken met aanvallen van Super PAC’s. Gisteren lanceerde ze een spotje waarin ze voor de aanval kiest.

[youtube_sc url="http://www.youtube.com/watch?v=NqSX4AJ1_J0&hd=1" width="600"]

_

In februari kwam ze al met eenzelfde soort spotje. McCaskill probeert op deze manier de impact van de aanvallen van Super PAC’s te verkleinen. Deze tactiek werd al eerder gebruikt door Barack Obama. In spotjes waarin hij reageert op beschuldigingen op zijn energiebeleid van Super PAC’s, zei de Obama-campagne: “So when you see this ad, remember who paid for it — and what they want”.

Lloyd Smit, een van de bestuursleden van de GOP in The Show Me State is echter niet van mening dat Super PAC’s het probleem van McCaskill zijn deze verkiezingen. “It’s her voting record that’s probably being given more light of day by some of these outside groups that’s going to give her the most problems. It makes the hill for her a little tougher to climb.”

Voor McCaskill en de Democraten is het te hopen dat de tactiek van de senator werkt. De DNC wil de meerderheid in de Senaat behouden. McCaskill is een van de zwakste Democratische senatoren die herverkozen hoopt te worden. Daarnaast is het een goede test om hier te kijken of deze strategie werkt. Als het werkt, zullen we de komende tijd steeds meer van dit soort spotjes langs zien komen. <<